Lente

Equinox

Culturen over de hele wereld vieren het wisselen van de seizoenen, en dus ook het begin van de lente. We omschrijven de lente vaak in termen van de natuur die verandert: krokussen, zwaluwen, het eerste groen aan de bomen. Die veranderingen gebeuren langzaam en zoals het spreekwoord zegt: één zwaluw maakt de lente niet.

Toch is er wel degelijk één heel duidelijk punt dat het begin van de lente aanduidt: het moment waarop de zon door het vlak van de evenaar van de aarde gaat. Dit jaar is dat op 20 maart, exact om 22:58. Het begin van de lente is dus een exact astronomisch gegeven, en de natuur volgt dat. In het latijn wordt dit moment (of de dag waarin dit moment valt) de equinox genoemd, het moment waarop dag en nacht even lang zijn. In de komende dagen wordt de dag telkens ongeveer 4 minuten langer en de nacht telkens 4 minuten korter. Dit is het moment waarop de dag het snelst langer wordt

Nog een gevolg van deze equinox is dat de zon exact in het oosten opkomt en in het westen ondergaat. In de komende dagen zal de zon steeds iets noordelijker opkomen en ondergaan.

Magie of natuur?

Wat ik zo geweldig vind aan de natuur is dit: er is een eenvoudige oorzaak met heel complexe gevolgen.

Eeuwen lang hebben mensen niet begrepen hoe de aarde rond de zon draait. Zijn konden wel observeren dat de dagen langer werden, dat de zon hoger aan de hemel staat, dat het warmer werd, dat de planten begonnen te groeien en dat sommige dieren zich weer toonden. Al die complexe fenomenen zijn een direct gevolg van baan van de aarde rond de zon. In technische termen: het heleocentrisch model en de ashelling van de aarde veroorzaken de seizoenen.

Er is niets mystieks aan de seizoenen. Het is gewoon een eenvoudig mechanisch systeem van onze planeet die rond onze ster, de zon draait. En als gevolg van dat mechanisch systeem reageren en interageren andere complexe systemen: het weer, de planten, de dieren. Sommige van die systemen begrijpen we erg goed, andere slechts een beetje, en van sommige systemen en interacties weten we zelfs nog niet dat ze bestaan.
Net daardoor kunnen we zo veel diepgang ervaren bij het begin van de lente. De zon op je huid, de geur van de lente, de bloesems. Al die inspiratie van de natuur, de lentekriebels komen uit de natuur zelf. Mensen voelden en voelen dit vaak aan als iets spiritueels. Toch ligt de oorzaak in de natuur zelf en is dus bij definitie niet bovennatuurlijk. Het besef dat de lente een natuurlijke oorzaak heeft doet helemaal geen afbreuk aan het gevoel van verwondering.

Het magische gevoel van de lente komt niet van iets bovennatuurlijks, maar uit de natuur zelf. Uit de baan van de aarde om de zon. Dat is net de magie van de natuur.